Over ‘slain in the Spirit’, geestelijke ervaringen en de noodzaak om te onderscheiden
Stel je staat in een kerkdienst. De aanbiddingsmuziek zwelt aan en duurt voort, de lichten zijn gedimd. Mensen lopen naar voren voor gebed. De voorganger legt zijn hand op iemands voorhoofd en bidt hardop.
Plotseling zakt de persoon door de knieën — en valt achterover. Een medewerker vangt hem op. Bij de volgende gebeurt hetzelfde. En nog één. Binnen een paar minuten ligt een deel van de gemeente op de grond. Sommigen huilen, anderen lachen of trillen.
Misschien heb je dit zelf meegemaakt. Misschien vond je het indrukwekkend, of zelfs heilig. Misschien dacht je: Dit moet wel een werk van de Heilige Geest zijn.
Maar misschien drong er ook een andere vraag bij je binnen:

Wat gebeurt hier nou eigenlijk?