Het Messalianisme (ook wel Euchitisme, van het Griekse euchitai = "bidders") was een ascetische beweging die in de vierde eeuw ontstond in Syrië en Mesopotamië. De naam Messalianen komt van het Syrische woord mṣallyānē, dat eveneens "bidders" betekent. Deze beweging ontstond in een periode waarin de kerk, na de legalisering door Constantijn de Grote (313 n.Chr.), steeds meer geïnstitutionaliseerd raakte. Het Messalianisme kan gezien worden als een reactie op deze institutionalisering, waarbij een groep gelovigen de nadruk legde op persoonlijke geestelijke ervaring boven kerkelijke structuren en sacramenten.